ميگوئيم ( اين مرغ است بالقوّة ) يعنى استعداد مرغ شدن را دارد ، تناقض اينست كه بگوئيم همين تخم كه فعلا تخم است ، فعلا هم مرغ است . شما اگر اين موضوع را از يك بچهء محصل متافيزيكى كه يك كتاب كوچك منطق را خوانده باشد سؤال كنيد آن را حل مىكند ، ولى مشاهير ماركسيستى آن را درك نميتوانند ، و در هر مورديكه مثالى براى وجود تناقض ميآورند ، حتما يكى از وحدات آن را فراموش ميكنند يا اصلا متوجه نميشوند چون هدف اصلى آنان مبادى سياسى است نه مباحث فلسفى و لذا امر ممكن را باسم دو نقيض برخ ما ميشكند و ميگويند كه تناقض ممكن است . روح سخن درين نكته است كه گويندگان ديالكتيكى بين تناقض و تضاد منطقى كه امتناع آن قطعى است و بين تضاد عوامل و فعل انفعال و نزاع اضداد طبيعى خلط و اشتباه نموده‌اند ، و آنان وقوع دومى را كه شايد در دنيا كسى منكر آن نباشد بجاى اولى ذكر ميكنند و آنوقت آن را ابتكار هم قلمداد ميكنند . ارسطو با اينكه اجتماع نقيضين را محال ميداند در كتاب كون و فساد خود نزاع اضداد و تضاد فعل و انفعال را در طبيعت قبول مىكند و بايد هم مورد قبول باشد و حتى تا حدودى محسوس است . چنانچه استحاله اجتماع نقيضين منطقى نيز بديهى مىباشد و حتى ايراد و اعتراض ماديّين ديالكتيكى خود دليل واضح بر آنست و الّا اگر جمع نقيضين